به تنهايي هرگز وصول و پيوستن به خداوند ممكن نيست. زيرا همه ي موجودات هستي، در ارتباط با يكديگر بوجود آمده اند و بر همديگر تاثير مي گذارند و از يكديگر تاثير مي پذيرند.

به صرف يكجا نشستن و ذكر گفتن، هرگز طبيعت خدايي انسان آشكار نمي گردد. انسان بايد همه ي ابعاد وجودش را فعال كند و با همه ي اجزاي وجودش به خداوند نزديك شود. نه فقط با اعضاي داخلي، بلكه با اعضاي بيروني وجودش به همراه همه ي انسانها و همه ي مخلوقات. اين عبادت و نزديكي راستين است. با غارنشيني، با فرار از دنيا و واقعيات آن، وصول به حق ميسر نيست. با يك (يا چند) بعدي حركت كردن، پيوستن به سرچشمه ي هستي ممكن نيست. بايد با همه ي ابعاد، با همه ي امكانات و فرصت ها عمل كرد. حتي از دست دادن يك بعد يا يك امكان، حركت را و طبعا نتيجه را ناقص مي كند... روح خدا بيشتر به كساني توجه مي كند كه آنان كمتر به خود و بيشتر به خداوند و امور الهي متوجهند. او در فكر كساني است كه كمتر در فكر خود هستند. كساني را بيشتر هدايت مي كند و تعليم مي دهد كه بيشتر در فكر تعليم و هدايت ديگرانند. كساني را نجات مي دهد و به رستگاري و اتصال مي رساند كه در انديشه ي نجات خود نبوده بلكه در فكر تحقق قانون الهي و انديشه هاي حق و به عبارتي به فكر " نجات" ديگرانند. او به اندازه اي در زندگي ما حضور دارد و فعال است كه ما در امور الهي، حاضر و فعال هستيم... فراموش نكنيم كه خودشناسي تحقق نمي پذيرد مگر درفراموشي خود و البته خداشناسي در خودشناسي است.

ارواح مقدس و هدايت شدگان نيز به كساني بيشتر توجه مي كنند كه در اوامر الهي و گسترش حضور خداوند ، فعال تر و پركارترند، كساني كه به اراده و برنامه ي خداوند توجه دارند تا خواست و نقشه هاي خود.